رخداد مهم بود.
- ▪️قطعا در ایران آن جمعیت بیست و پنج در صد «مخالف» را و اون پنجاه در صد جمعیت «میانه» را هم حکومت و هم نیروهای جامعه مدنی خوب هست که ببینند، و مغرور به جمعیت حاضر در خیابان در این روزها نشوند.
- ▪️در تشییع پیکر رهبری هم همه بیست و پنج درصد طرفدار جدی نظام نتوانستند شرکت کنند.
- ▪️اما نکاتی در جمعیت میلیونی تشییعکننده رهبری شهید بود که نمیشود آن را نادیده گرفت.
- اولا تعداد جمعیت در این چهار روز نسبت به تشییعکنندگان رخدادهای پیشین زیاد تر بود. این تشییع کمنظیر هم در شرایط جنگی، رکود و گرانی و گرمای تابستان رخ داده است. به نظر من ما در گذشته ایران این تعداد جمعیت شرکت کننده حتی با توجه به کل جمعیت ایران، نداشتیم. رکورد افزایش جمعیت را نمیشود ندید حتما این رکورد عللی داشته و بیخودی رخ نداده است.
- ثانیا جمعیت تشییعکننده داوطلبانه آمده بود. و زوری و حاضر- غایبی یا ساندیسی نیامده بود.
- ثالثا جمعیت به وجه اغلبی خودش لباس سیاه پوشیده بود و واقعا با چشممان گریان بود. تشییع کنندگان فیلم بازی نمیکردند، واقعا عزادار بودند.
- ▪️لذا چه خوشمان بیاید یا نیاید، این اجتماع کمنظیر مردم در تشییع پیکر رهبری در این شرایط جنگی، هم از خوبیهای مردم ایران هست و هم از توفیقات ج.ا و رهبری آن.
- ▪️این جمعیت نشان داد راحت نمیتوان رهبری شهید را در کانتکست غرب آسیا در زمره شخصیتهای سیاسی اقتدارگرا طبقهبندی کرد. او توانسته بود با بخشی از جامعه رابطه دوستی و رضایتمندی ایجاد کند.
- ▪️رضا شاه به رغم خدمات نوسازانهای که با پول مالیات قند و شکر برای ایران انجام داده بود، وقتی دول اجنبی او را خفتبارانه از ایران بردند، چهل و هشت ساعت در راه بود تا به بندرعباس برسد، در طول این مسیر طولانی یک ایرانی خودش را جلوی ماشین رضاشاه نینداخت و به بردن او اعتراض نکرد. او سیاستمدار اقتدارگرایی بود که رابطه رضایتمندانه با بخشی از جامعه هم نداشت. حتی این رابطه را با بدنه ارتشی که خود آن را ساخته بود نداشت.
- ▪️امید است ج.ا پس از تشییع پیکر رهبر، قدر «حس عمومی پیروزی » در جنگ چهل روزه را در برابر دو قدرت اتمی بداند ، قدر این مردم تشییع کننده و دیگران را بداند و کشور ایران را که با مشکل معیشت روبرو است در مسیر توسعه پیش ببرد.
- ▪️خدا کند جناب قالیباف بصورت راسخ کار مذاکره عزتمندانه را پیش ببرد. کار را مثل امام در قطعنامه ۵٩٨ پیش ببرد و چشمش به تریبونهای صداسیما نباشد. دعا کنیم بقول دکتر هادیان قالیباف در تاریخ ایران بجای یک ویرگول یک پاراگراف باشد.
