جناب آقای دکتر علی سرزعیم (اقتصاددان) در یاداشت کوتاهی (قابل دسترس در کانال@ali_sarzaeem) مرقوم کرده‌اند، من در سمینار وفاق شرکت نکردم.در توضیح این عدم شرکت تصریح کرده‌اند: چون وفاق یعنی معامله. معامله هم یعنی معامله با اصول‌گرایان پرقدرت. خب این دیگر سمینار نمی‌خواهد. چرا این قدر باید پول خرج کرد و چرا محققان باید علم خود را پای قدرت بریزند!بعد هم تاکید کرده‌اند محصولات کار این نوع همایش‌ها که قبلا هم برگزار می‌شده فایده نداشته است. و بقول ایشان محصولش «صفر مطلق» بوده است! بعد برای تاکید بیشتر بر ادعای خود به بی‌حاصل بودن همایش اعتدال در دوره آقای حسن روحانی (که در سال ٩٣ برگزار شد و مقالات آن در هفت جلد چاپ شد) اشاره کرده‌اند. به نظر می‌رسد و احتمالا آقای سرزعیم اطلاعات دقیقی از چگونگی شکل‌گیری همایش اعتدال و چگونگی تدوین مقالات آن نداشته‌اند، موضوعی که با یک جستجوی گوگلی بهتر روشن می‌شد. آن همایش یک کار جمعی وسیع بود که زیر نظر انجمن علمی جامعه شناسی

مقدمه: ❇️در روز ٢٨/١٠/١۴٠٣ در اتاق «روزگار» کلاب‌هاس به مناسبت درگذشت تاسف‌بار سید ابراهیم نبوی، مراسم یادبودی از آشنایان ایشان تشکیل شده بود. ❇️ابراهیم نبوی نویسنده و طنز‌پرداز سیاسی برجسته ایرانی و نویسنده تاثیر‌گذار ستون پنجم در روزنامه جامعه، بود. آقای مشیری مدیر محترم اتاق روزگار، بخاطر این که من و آقای ماشالله شمس‌الواعظین مدیرمسول و سردبیر این روزنامه بودیم، برای شرکت در بحث و ذکر خاطرات دعوت کردند و ما هم در برنامه حاضر شدیم. ❇️ده‌ها نفر از همکاران و دوستان ابراهیم نبوی (مانند آقایان مسعود بهنود، نامور حقیقی، خانم‌ها لیلی فرهاد پور و …) در این برنامه پنج ساعته صحبت کردند و از ویژگی‌های مرحوم ابراهیم نبوی سخن گفتند. (این برنامه در کلاب هاوس در دسترس است). 📝درباره ابراهیم نبوی ❇️من هم در هنگام صحبتم از «اهمیت فرهنگی» کار ابراهیم نبوی سخن گفتم و بر سه نکته اشاره کردم. ❇️یکی این که ابراهیم نبوی سنخ جدیدی از «طنز سیاسی» را به عرصه عمومی ایران معرفی کرد. او در

ابراهیم نبوی (آبان ١٣٣٧- دی ١۴٠٣ و ۶۶ ساله)، نویسنده و طنزپرداز شهیر ایرانی، در خارج از کشور، به رحمت خدا رفت. من با او در دوره لیسانس هم‌‌دوره بودم، در اداره کل اجتماعی وزارت کشور، با او در تحلیل امور کردستان همکاری کرده بودم. ابراهیم نبوی نویسنده خلاق و پرکاری بود. فشارهای امنیتی علیه او از یک دهه قبل از سال ۷۶ شروع شده بود. پس از پیروزی خاتمی در انتخابات دوم خرداد ۷۶ در روزنامه جامعه، او عضو فعال تحریریه روزنامه جامعه ، توس، نشاط، عصرآزادگان و …بود. توانایی و شخصیت طنز‌پرداز او در روزنامه‌های دوم‌خردادی بود، که اوج گرفت و به ایرانیان معرفی شد. یکی از اساتید و از نواندیشان برجسته دینی در روزنامه جامعه او را مهمترین طنزپرداز تاریخ معاصر می‌دانست. طنز او درباره حافظ را متنی تاریخی می‌دانست. نبوی معمولا در تنگنای مالی قرار داشت و از راه روزنامه‌نگاری و نوشتن ارتزاق می‌کرد. همه او را به طنز می‌شناسند، اما نبوی جامعه‌شناس خبره‌ای هم بود،

امروز ٨/١٠/١۴٠٣ جمعی از اهالی علوم اجتماعی (مانند دکتر فراستخواه، دکتر سراج‌زاده، دکتر ضیا هاشمی و دیگر همکاران) با دکتر محمدرضا عارف، معاون اول ریاست جمهور، نشستی درباره مشکلات جامعه داشتند. در این جلسه در فرصت کوتاهی که بود، بر چهار نکته زیر تاکید کردم. ١-لزوم تغییر سیاست‌های گذشته شرایط کنونی جامعه ایران «سخت» است. اما این شرایط که به شرایط ناترازی‌ها مشهور شده، یک شبه بوجود نیامده است. حداقل ریشه‌های آن‌ها را می‌توان در دو دهه اخیر یعنی از ١٣٨۴ به بعد جستجو کرد. در این مدت سیاست‌های داخلی و خارجی پرهزینه‌ای در دستور کار قرار گرفت. در داخل از سازوکارهای «جمهوریت» دوری شد و به سوی «حکمرانی» مرامی و خالص‌گرا حرکت شد. در حوزه سیاست خارجی، سیاست‌ها در خدمت توسعه اقتصادی ایران قرار نداشت. لذا جامعه ایران از حیث اقتصادی ضعیف و فقیر شد و دولت نیز در ارائه خدمات عمومی نیز در حال ضعیف شدن است. با این همه توجه داشته باشیم که جامعه از حیث اقتصادی

١-چرا پس از سقوط بشار اسد در سوریه، پیشنهاد استعفای پزشکیان رئیس دولت کمی در فضای‌مجازی لایک می‌گیرد؟ به نظر می‌رسد در فضای‌مجازی در موضوع استعفا دو نیرو در فضای سیاسی کشور نفع مشترک پیدا کرده‌اند، و هر دو نیرو بر تنور استعفا می‌دمند.‌ یکی سرنگونی‌طلبان هستند که نتایج انتخابات ریاست جمهوری را یکی از موانع فروپاشی سیاسی می‌دانند. این نیرو اولا ضربه به موتلفین ج.ا در لبنان و سوریه را و ثانیا پیروزی افراد تندرو در اطراف ترامپ را یک فرصت برای ایجاد فشار موثر بر جمهوری‌اسلامی می‌دانند. این نیروی سرنگونی‌طلب می‌داند که به احتمال زیاد قدرت‌های غربی مستقیما وارد جنگ با حکومت ایران نمی‌شوند، چون این حمله مستقیم، وحدت را در میان مردم ناراضی علیه نیروی متجاوز بیشتر می‌کند. اما سرنگونی‌طلبان می‌دانند اگر شورشی در ایران بخاطر ناترازی‌ها بپا شود آن‌گاه قدرت نتانیاهو-ترامپ برای حمله و تشدید بحران دست بازتری پیدا می‌کند. لذا برای این نیرو دفاع از استعفای پزشکیان شعار خوبی است. اولا سرنگونی‌طلبان را زیاد با

بعضی رخدادها و سیاست‌ها در جمهوری اسلامی جنبه هویتی پیدا می‌کند، و تغییر آن‌ها به منزله شکست هویتی نظام تلقی می‌شود. مثل قصه تداوم گروگانگیری؛ تداوم جنگ پس از آزادی خرمشهر؛ سیاست خارجی مخالف آمریکا؛ مطبوعات مستقل بعنوان خانه دشمن؛ سمن‌ها و نهادهای مدنی بعنوان ابزار نرم براندازی‌؛ تلقی این که دو لایحه دوقلوی خاتمی ابزار تضعیف نظام هست; شعار محو اسرائیل; استفاده از ابزار گزینش و بازنشستکی برای بیرون‌راندن شایستگان از بوروکراسی، پوشش اجباری، اف‌ای‌تی‌اف و مثال‌های دیگر. معمولا اجماع کار کارشناسان در ارزیابی انتقادی و تغییر این رخدادها اثر گذار نیست. کارگزاران «دولت عمیق» در تامین اهداف سیاست داخلی و خارجی این سیاست‌ها را دنبال می‌کنند و یا از رخدادهای مذکور حمایت می‌کنند. این امور «هویت‌بخش» ادامه پیدا می‌کند تا دولت عمیق در ایران در عمل از «واقعیت سیلی» بخورد . آخرین آن ورود «جنگ مستقیم» حزب‌الله و ایران با اسرائیل بود، که اینک با سیلی و ضربه مهلک به حزب‌الله و سقوط سریع اسد مواجه شد. متاسفانه

حمیدرضا جلایی‌پور، جامعه‌شناس و فعال سیاسی، به چهار پرسش “راهبرد” درباره #وفاق_ملی پاسخ داد که در پی می‌آید: تعریف وفاق ملی و این که آیا به وفاق ملی معتقدید یا خیر؟ از وفاق دو نوع تعریف می‌شود ارائه داد. یکی تعریف “ترجیحی” است این که آیا وفاق و هم‌زیستی بین جریان‌های تشکیل‌دهنده حکومت؛ یا همزیستی میان حکومت و نیروهای درون جامعه و یا همزیستی میان اقشار درون جامعه چیزی خوبی است یا نه؟ از این حیث، یعنی از حیث ترجیحی پاسخ روشن است که هرچه وفاق از سوی عاملین حکومتی و عاملین درون جامعه تقویت شود، بهتر است و زندگی در جامعه بهتر و کم‌هزینه‌تر می‌شود. تعریف دوم از وفاق تعریفی “تحلیلی و واقع‌‌نگرانه” است. یعنی اینکه آیا میان جریان‌های تشکیل‌دهنده حکومت، یا رابطه حکومت و جامعه و یا اقشار متنوع در درون جامعه در شرایط وفاق و همبستگی قرار دارند یا نه؟ پاسخ این است؛ اتفاقا وضعیت وفاق در جامعه خوب نیست. کمی این نکته را توضیح می‌دهم که