✍️ روشن است که کشور با ناترازی‌های متعدد روبه‌روست و کثیری از مردم در رنج هستند و به‌حق ابراز نارضایتی می‌کنند. ✍️ باز روشن است که در مسیر حکمرانی می‌شد کار به اینجا نرسد، اما متاسفانه رسیده است. ✍️ اما در شرایط فعلی، ایران با تهدید «مجدد» دشمنان جنایتکاری مثل #نتانیاهو و #ترامپ روبه‌رو شده‌ است، جنایتکارانی که کارنامه‌ آنها در سوریه و ونزوئلا آشکار است. ✍️ اما چرا من به عبور ایرانیان از این پیچ جنگی امیدوارم: چون در این شرایط حساس تاریخی سه نیروی مهم کشور، یعنی حاکمیت و دولت و نیروهای جامعه مدنی مسائل اساسی کشور را منکر نیستند و به دنبال درمان آن هستند. ✍️ دولت پزشکیان برخلاف گذشته صدای اعتراض مردم را شنید و با آن همدردی و همراهی کرد و با اصناف در تعامل است. ✍️ حاکمیت به‌وسیله نیروی انتظامی در کنار مردم بود و هست و بجای سرکوب از امنیت آن‌ها دفاع می‌کند. مگر این‌که سلول‌های ستون پنجم اسرائیل و مجاهدین خلق (فرقه

اینکه در پانزده سال گذشته تعداد فقرا زیاد شده، روشن است که یک خطر بالقوه-و بالفعل برای انسجام اجتماعی و ثبات سیاسی کشور است. در این میان، دو نیرو از حیث سیاسی خیلی اهمیت دارند، که جا دارد حاکمیت و جامعه مدنی برای کاهش آن، شب و روز دنبال چاره‌جویی باشند. اما متاسفانه به نظر می‌رسد بخشی از حاکمیت این دو نیرو را دارند تحریک می‌کنند و به هیچ‌کس هم پاسخگو نیستند. یکی تعداد جوانان چهار بعدی است (یعنی جوانان بیکار، بی‌تحصیل، بی‌مهارت، و در خانه هم ماوا ندارند) که روزها و تا پاسی از شب در خیابان‌ها به‌قول مردم عادی «عاطل‌‌اند»، و یا در خانه سربار خانواده‌اند. به نظر می‌رسد از حدود یازده میلیون جوان ١۵ تا ٢۴ساله ایرانی حدود دوونیم میلیون «جوان ویلان» داریم (متاسفانه تعداد زنان این جمعیت بیشتر از مردان هستند). مشکل این جمعیت فقط پیوستن به خیزش‌ها نیست این جمعیت خیلی مساعد پیوستن به بزه، قاچاق و کارهای پرخطر هست. به نظر می‌رسد اگر این

ارزیابی چهار راه عبور از پیچ جنگی طرح بحث من در همایش اخیر انجمن جامعه شناسی ایران درباره نارضایتی‌ها و پتانسیل اعتراضی جامعه ایران تحت عنوان «افق اعتراضی در جامعه …» نوشته‌ای ارائه دادم و قصد تکرار آن بحث را ندارم. در نوشته مذکور به بر دو نکته تاکید داشتم. اول این که جامعه ایران ناراضی است ولی این که در آینده آیا خیزش اعتراضی رخ می‌دهد یا نه، قابل «پیش‌بینی» دقیق نیست، ما بیشتر می‌توانیم بر اساس روندهای گذشته حدس‌هایی راجع به آینده بزنیم. نکته دوم این بود که در نیمه دوم دهه هفتاد و نیم اول دهه هشتاد مسامحتا جامعه ایران یک «جامعه جنبشی» بود. زیرا چهار جنبش اصلاحات، زنان، دانشجویان و جوانان در جامعه فعال بودند و البته در برابر این جنبش‌ها، مقاومت اسلامی بخشی از جامعه هم حضور داشت. اما با عدم پاسخگویی حکومت به مطالبات این جنبش‌ها از دهه نود جامعه ایران با خیزش‌های اعتراضی «ناجنبشی» (مانند اعتراضات ٩۶ و ٩٨ و ١۴٠١) روبرو شد.

🔸اصلاح‌طلبان بعنوان یک نیروی سیاسی همیشه حامی «ایران» بوده‌اند. در دوره جنگ تحمیلی هشت‌ساله (١٣۵٩-١٣۶٧) کثیری از اصلاح‌طلبان در جبهه‌های جنگ برای دفاع از ایران جنگیدند. شعار محوری اصلاح‌طلبان در دوره اصلاحات (١٣٧۶-١٣٨۴) «ایران برای همه ایرانیان» بود. اصلاح‌طلبان بجای دفاع از ملی‌گرایی تباری از ملی‌گرایی مدنی و از میهن‌دوستی تکثرپذیر و شهروندمحور دفاع کردند و حامی حکومت قانون و برابری شهروندان بودند. در حمله اسرائیل متجاوز (در ٢٣ خرداد ١۴٠۴) و جنگ دوازده روزه همهٔ تشکل‌های اصلاح‌طلب یک‌صدا این جنایت اسرائیل و نتانیاهوی نسل‌کش را محکوم کردند و‌ بسیاری از اصلاح‌طلبان از بسیج‌گران‌ همبستگی ملی فراگیرتر برای دفاع میهنی بودند. 👈سخن این نوشته این است که بنا به سه دلیل زیر شایسته است همهٔ نهادها و چهره‌های شاخص اصلاح‌طلبان با نیروهای وطن‌فروش، که بخشی از سربازان جنگ روانی و تبلیغاتی اسرائیل متجاوز هستند، مرز‌بندی آشکارتری داشته باشند. 🚨دلیل اول این‌که جنگ دوازده روزه اسرائیل تجاوز پیشه علیه ایران تمام نشده و ایران همچنان در وضعیت جنگی است. ماشین تبلیغاتی